Is Nonviolent Resistance an Option for the Kurds?
Go see “Min Dit”
Kani Xulam
December 18, 2011
(A slightly older version of this piece also appeared on Rudaw.net earlier today, December 18, 2011.)
If you want to see a good Kurdish film that tries to define the complicated Kurdish Question in 102 minutes, go see “Min Dit”. The late Evrim Alatas, a journalist covering the killing fields of Kurdistan, is credited with its story. The Filmmaker, Miraz Bezar, has adapted it to the screen. At first sight, violence seems to be its primary theme. The children are its collateral damage. A Kurdish folktale about a wolf — played on a tape recorder — is in the background as a bedtime story. In the tale itself, the wolf attacks the livestock. The villagers put on their guns and get on their horses to kill the beast. A village elder intervenes: he wants to handle the predator himself. His request is granted. He approaches the animal carefully and offers it meat. As the wolf devours the offering, it turns gentle. The old man takes advantage of the opportunity and ties a bell around its neck. It is the beginning of the end for the wolf. No longer can it engage in sneak attacks on the unsuspecting livestock of the villagers. The children, quick learners, take the tale’s message to heart. They use it to expose the Turkish thugs who have murdered their parents. Watching the film, I had a cathartic moment. I had gone through a similar feeling when the Kurds had mounted the statue of Saddam Hussein on April 12, 2003 in Kirkuk. I am looking forward to a replay of the same in Turkish Kurdistan when the mounting is done to Ataturk. Lukman Ahmad, the struggling Kurdish artist in Northern Virginia, is right: “Art is stronger than politics.” “Min Dit” is a good proof of it.
Not everybody was on board, at the Washington, DC showing of the film, with the central theme of the movie: nonviolent resistance as a tactic. During the Q&A session with the director, a viewer expressed something to the effect, “We,” meaning the Kurds, “would be foolish to turn the other cheek,” a reference to Jesus’ admonition to his disciples in Matthew (5:39): “But I say, do not resist an evil person! If someone slaps you on the right cheek, offer the other cheek also.” I don’t think we should reject Jesus or his message outright. There has to be a reason for their enduring popularity in our merci-less world. While I am no authority on either, some of my favorite authors speak highly of both: John Ruskin, Leo Tolstoy, Mahatma Gandhi and Martin Luther King Jr. And the message of the film was not about Jesus per se, but one of our own, an old Kurdish man, who, when confronted with an existential threat, didn’t just fold, but fought back, and (read this part slowly and twice) with wisdom, élan and elegance. How many of us know how to fight like that? Really. In the latest Kurdish uprising in Turkish Kurdistan, close to 90 percent of the losses have been our own. A change in tactics will not mean disrespecting the memories of the fallen, as the above referenced viewer thought it might, but only smarting from our losses to take stock of our situation for the good. We have to also admit to a brutal fact: we have lost every battle for freedom in the last two hundred years. Only our staying power has saved us, so far, from the evil designs of our adversaries. A reevaluation of our situation is certainly needed. This film compels you to inch towards that necessary moment.
The film itself begins with an old man selling cigarettes for a living on the streets of Amed, a.k.a., Diyarbakir. You can’t help but wonder why would he sell poison to steal days from the lives of the living. Chances are he is oblivious to what he is doing. Poverty is not conducive to speculative pursuits. Because I come from Amed, the city where “Min Dit” was filmed, and because I know the type, I could easily picture him living a comfortable life in his village tucked away in the mountains of Kurdistan as a farmer or animal herder before his forced displacement. That life was subjected to an earthquake of sort because of the armed struggle of the Kurdistan Workers’ Party (PKK) against the occupation forces of the Turkish government. That resistance and its suppression have created a recurring cycle in Kurdish lands. The youth in the villages join the rebels. The Turkish army retaliates by destroying their settlements. The old and the youngest flee to the larger cities. Hunger, homelessness, fear and a bleak future welcome the uprooted into their new environments. Proud grandfathers end up selling cigarettes to stay alive. Young mothers sell anything – even, sometimes, their bodies — to buy toys, often guns, for their children.
If the scene reminds you some passages from Thomas Hobbes, you are not far off. Life comes close to his famous words: “solitary, poor, nasty, brutish, and short.” That is what happens to you if fate sends too many Turks your way. They don’t know how to rule, worse, they think allowing the Kurds to rule themselves will mean the end of the world. They have a prime minister who engages in hypnotics as a matter of policy and talks to the Kurds as if they were retards. In his words, “Sorun var diye inanmayacaksın, sorun yok diye inanacaksın. Sorun var diye inanırsan sorun olur. Sorun yok dersen sorun ortadan kalkar. – which translates as, you have to not believe that there is a [Kurdish] question, you have to believe that there is no [Kurdish] question. If you believe there is a [Kurdish] question there will be a [Kurdish] question. If you say there is no [Kurdish] question there will not be a [Kurdish] question [the italics are mine].” Never mind that some 45 thousand people, mostly Kurds, have died in the most recent and still ongoing Turkish-Kurdish conflict. His arrogance and habitual lies remind one of Fyodor Pavlovitch, a character in The Brothers Karamazov. What Father Zossima tells Mr. Pavlovitch can easily be said of Mr. Erdogan: “The man who lies to himself can be more easily offended than any one. You know it is sometimes very pleasant to take offense, isn’t it? A man may know that nobody has insulted him, but that he has invented the insult for himself, has lied and exaggerated to make it picturesque, has caught at a word and made a mountain out of a molehill – he knows that himself, yet he will be the first to take offense, and will revel in his resentment till he feels great pleasure in it, and so pass to genuine vindictiveness.” Genuine vindictiveness… Doesn’t that sum up the policy of Erdogan and his ilk towards the Kurds? What else could explain his army’s use of chemical weapons against 36 Kurdish fighters on October 22, 2011? And we still have some happy-go-lucky Kurds who have tethered their fate to his capriciousness. I feel like giving a copy of The Brothers Karamazov to every one of these Kurds.
After the opening shots of the film, we are introduced to a journalist by the name of Vedat Gun. He covers the killing fields of Kurdistan for a fledgling Kurdish newspaper, Ozgur Gundem. Death is his daily intake as water is ours. He has a wife, Sevda, and they have three children: Dilovan, Firat and Gulistan. It is a tense job in a tense city teeming with soldiers, armored vehicles, tanks, helicopters and fighter planes even though we don’t get to see many of them on the screen, but hear them in the background. The humor is dark; the smiles are bitter and short. Yekbun, Sevda’s sister, is a Kurdish activist. Sevda is worried about her and tells her so. Yekbun shots back: “Don’t worry sis. There are one hundred thousand Turkish soldiers in the city. It is the safest place to be…”
It is the opposite. The soldiers are there to hunt the Kurds. They target the bravest, the brightest, the kindest, and the most politicized – the favorite Kurds of the Turks are the happy-go-lucky ones. A Kurdish guy, Memo, is a fugitive. Yekbun asks her sister if he could stay with them. It is a tough decision, but hospitality is all-important. Sevda talks to her husband. They agree to have him. It is a dangerous arrangement. As Memo moves from house to house, his hosts are discovered. Vedat is put under surveillance. The fact that he is a journalist is an additional “bonus.” Right around that time, Vedat and his family are invited to a wedding in nearby Elih, a.k.a., Batman. He borrows a friend’s car. He and his family have a great time at the celebration. On the way back, they are stopped. The killers, masquerading as Turkish police officers, kill him and his wife in front of their children. It is a hellish scene. I was only partly happy that, at least, Vedat and Sevda’s last day was a festive one. I kept playing their dancing scenes in my mind while watching them die on the screen.
Yekbun, Sevda’s sister, takes charge of the children. As she tries to make arrangements to fly with them to their grandfather in Sweden, the police arrest her. They also get Memo. Both are tortured. Later, their dead bodies are dumped outside of the city as if they were trash. Yekbun missing, the children are all alone. Dilovan, the infant girl, needs care, but Firat and Gulistan, who are seven and ten years old respectively, can’t provide it. A neighbor who has been helpful relocates to Istanbul. Money runs out. House furniture is pawned for emergencies. But when Dilovan gets sick, they can’t afford to buy her medicine. Unable to pay their bills, their water is cut off. The electricity soon follows. Dilovan’s death comes after. On the day of her burial, they are also evicted from their apartment. They wander in the streets like rudderless ships in a hostile sea. It dovetails well with the master plan of the Turks. A shocked and awed Kurdish youth will never challenge the Turkish rule. But what the Turks don’t understand is that Gulistan has internalized the wisdom of the old folktale. A mind has been lit by fire. Understanding beyond her years guides her actions now. It is like as if God has finally decided to pay a visit to Amed. To quote one of Dr. King’s favorite prophets, Amos (5:24): “Let justice flow like a river and righteousness like an ever-flowing stream.” It does. A warm feeling takes over your body. At least it did mine.
That it takes the help of a prostitute to deliver justice to the leader of Turkish thugs is one of the more interesting twists of the film. Dilara, a Kurdish hooker, meets the homeless siblings in a city park when they are munching on bread for nourishment. She needs customers and the kids are desperate for an income to stay alive. She asks them if they would distribute her flyers in exchange for some spending money. They accept the proposal. Initially, Dilara reneges on her promise and cheats the kids. But Gulistan runs into Dilara again and they manage to work out a plan to help each other. Dilara can’t afford a pimp to protect her from violent customers, but uses Gulistan as a lookout. Despite the awkwardness of initial encounters, a routine is established. One day, one of the callers turns out to be the killer of Vedat and Sevda. Gulistan recognizes him, but holds her tongue – when the same happens to Firat, in an earlier scene, he freezes and wets himself. In the meantime, we find out that the killer has a son that he adores – he is as old as Firat – and a beautiful wife that adores him.
But this supposedly “family man” is not at peace with himself. The Turkish rulers are not just killing Kurds for fun, but also failing their own flesh and blood, the Turks. Sleep escapes him. Restlessness is his companion. Cigarettes hardly ever leave his lips. You can’t help but ask yourself, was that the reason the old man was selling cigarettes for a living at the beginning of the film? Because he lives the life of a killer and a liar, like his prime minister, again, as Father Zossima of Dostoyevsky would have put it, “[He] loses all respect for himself and for others. And having no respect he ceases to love, and in order to occupy and distract himself without love he gives way to passions and coarse pleasures, sinks to bestiality in his vices, all from continual lying to other men and himself.” In such a state of mind, he continues to meet with Dilara and one day asks her and Gulistan to accompany him to his apartment. Dilara is hesitant, says, “I don’t go to the homes of my customers,” but Gulistan urges her to do so and she complies. To the killer’s home, they go.
When Gulistan enters the apartment, it is like a Jew entering the headquarters of Gestapo in Berlin or an Iraqi Kurd entering the command center of Mukhābarāt in Baghdad or a Tibetan entering the offices of Ministry of State Security in Beijing or my favorite, the old man of the folktale entering a pet store to buy himself another bell to disarm another wolf – sorry People for Ethical Treatment of Animals (PETA), I don’t mean real wolves, but people who have developed wolfish characteristics, like the Turks. While Dilara is servicing the bestiality of the Turkish thug, Gulistan is on a mission of her own. She finds out the true identity of the killer. She steals one of his photos. She grabs his gun and considers avenging the death of her parents, but hears, I think, the old man of the folktale telling her not to go for violence or instant gratification. She doesn’t. Instead, she steals his gun and goes to her brother, Firat, and says, “I saw the killer.” Its shortened version, “Min Dit,” becomes the title of the film.
Firat, in the meantime, has teamed up with a bunch of other homeless kids. They steal for a living. They cultivate their violent streak by killing live frogs with slingshots. With the discovery of the killer, the children decide to expose him like the wolf in the bedtime story. They make a flyer with the information Gulistan has collected from his apartment. They deliver one to his door handing it to his son. They distribute the others from house to house and shop to shop throughout the neighborhood. They take control of the PA system in the local mosque and denounce him as the killer of Vedat and Sevda from the top of a minaret as if God were making the announcement. They use the streets as blackboards and write out his name and crimes in large block letters for all to see. Right away, the neighbors shun him, as does his son. He goes berserk as an involuntary big smile crosses your face. The Turks have a built-in advantage in violence. It behooves us to look for their soft underbelly. Having shepherded livestock in the mountains of Kurdistan as a kid, I can tell you from experience that a whip that weighs ten ounces can corral a bull that weighs 3000 pounds. I will also be the first to note that it is harder to engage in nonviolent resistance than violent retaliation. But we have tried the latter. It is high time we also experimented with the first.
If you are a Kurd or a friend of the Kurds, please consider hosting a showing of this film in your communities to spark a debate about what is happening in Turkish Kurdistan. If your means allow it, consider also inviting the filmmaker, Miraz Bezar, for a Q&A session. He knows how to tickle minds; your audiences will love him. Many thanks to the Kurdish Studies Association (KSA) of Middle East Studies Association (MESA) for doing both at the latter’s annual conference in Washington, DC in early December.
5 Responses to “Is Nonviolent Resistance an Option for the Kurds?”
Wow, that is the only thing I can say after reading this. THANK YOU!
Beyin jimnastiği kimi can derdinde kimi ise
….artık, kim ne düşünüyorsa ve neyin peşinde ise, aklısından geçen olguların zaman içinde bazen doğruya, bazen yanlış istikamete götüren düşüncelerdir.
Haliyle ne düşünürsen onu yaşarsın, ne yaparsan onu görürsün!
İnsanların düşünce dalgaları hiçbir zaman aynı “kanal” da odaklanmadığı için, tıpkı bazen durgun, bazen hırçın dalgalarını kıyıya çarpan deniz suları gibidir. Dalga kelimesi bilindiği üzere argoca alay konusunda kullanılan bir deyimdir aynı zamanda. Ancak alay konusuna alınacak hiç bir tarafı olmayan ve dalgasıyla asla dalga geçilecek hiç bir yönü olmayan tsunami dalgası dehşeti, geçen sene Japonya’yı ne hale getirdiğini TV’lerde izledik. Bu korkunç doğa felaketi olayına rağmen, dünya insanları kendilerine ibret alacaklar mı? Sorusu çengeli noktadan ibaret olmaktan bir türlü kurtulamadı. Yani kimsenin ne bir ibret aldığı var ne de bir cevabı.
Doğa afeti insanların aymazlığını asla affetmeyeceğini herkes çok iyi biliyor!
Hatırlanacağı üzere 26 Aralık 2004 yılında Endonezya’nın Sumatra adasından ta Somali deniz kıyılarına kadar etkisini gösteren tsunami olayı gerçekleşmişti. O tarihten, en son Japonya’da yaşanan tsunami olayı sonrasında, yaşanan doğa afeti insanların aymazlıklarını asla affetmeyeceğini tüm insanlığa göstermişti. İbret alan kaç (ülke) kişi oldu? Bilinmiyor.
Doğa afetine karşı çıkmanın kimsenin gücü yoksa da, ancak tedbir alma gücü vardır. Yine insanın insana uyguladığı korkunç olaylara karşı çıkacak mutlaka belli bir irade gücü vardır.
Korkunç olan taraf herkesi şiddetli bir şekilde etkileyen ve bu tüm yaşanan olumsuz gelişmelerin tribüne oynayanların eli ile yapılıyor olmasıdır. Korkunç olan da “şikeleştirilmiş” amigolar eşliğinde tezahüratlarına devam edenlerin düştükleri tuzak hallerine yanan kim var? Evler kundaklanıyor “uyduruk bahanelerle” yangın çıktı diyorlar. Ve kimse bu olaylardan pek öyle rahatsız oldukları falan-filanı da yok açıkçası. “Kurtuldular” deyip olayı geçiştiriyorlar.
Oysa
Bir sivrisineğin vızıldaması insan uykusunu bozup rahatsız ediyorsa, insanın insana kıyması neden insanoğlunun o denli uykusunu bozup rahatsız etmiyor, anlaşılır değildir doğrusu!
***
Acaba hayvanlarda insanlar gibi düşünebiliyor mu, hayvanlar da düşünce gücüne sahip mi, şüphesi insanlarda gelişebilir.
Hayvanlarda düşünce var mı, yok mu?
Hatırım da kaldığı kadar bir Kürt Bilgeden şu sözleri dinlemiştim, şöyle diyordu: “Dost ve sadıklığı ‘köpekten’ temizliği ‘kediden’, özgürlüğü ‘eşekten’ öğrendim. Çünkü sözümü öz oğluma, dost geçinen arkadaşlarıma geçiremiyordum ama yemek kırıntılarıyla beslediğim ‘köpeğe git dediğimde gidiyordu, gel dediğimde geliyordu, ama oğluma ve dostuma bir söz ettiğimde yüzüme bakmadan elinin tersi ile bana ters cevap veriyordu. İşte bu yüzden dostluğu ve sadıklığı ‘köpekten’ öğrendim.
Toplum içerisinde çok temiz geçinen kişi ve kişilerin etrafını ne kadar pislik içerisinde bıraktıklarını çok gördüm, ama bir kedinin kendi pisliğini ayak tırnaklarıyla üzerini nasıl kapattığını da çok gördüm, bu yüzden temizliği kediden öğrendim.
‘Eşeği’ ne kadar dürtülerse kimse zırlamasını durduramadı. Canı istediğinde her yerde zırlayan eşek kadar, keşke tüm insanlarda bulundukları yerde özgürlüğü haykırsalardı ne olurdu? İşte özgürlüğün ne demek olduğunu eşekten öğrendim(!) diyordu.
Hayvanların bazı yaşamsal içgüdü ve reflekslerinin düşünce gücüne sahip birçok insandan ileri olduğu, örneklerle kanıtlanabilir.
İnsan zatı birbirlerine kızdıklarında (aşağılamak maksadıyla) “eşek kafalı veya eşek oğlu eşek” sözü ile hakaret etse de, yine de eşeklere ne kadar muhtaç olduğunu unutmuyor. Ha keza, yılandan ne kadar nefret etse de ve korksa da yine de yılanın zehri ile sağlık tedavisinde ilaç olarak kullanıldığını ve yapıldığını yine unutmuyor. Karıncaların kararıncaya kadar hep çalışıp durmadıkları ve arıların olağanüstü özellikleri, yanı sıra insan vücudu için ne denli önemli besin maddesini ürettiğini düşünmek, sanırım azda olsa kâfi gelecektir. Artı, insan zatı arılara, arılarda insana ne denli faydası dokunduğunu sanırım dile getirmek yerinde olacaktır.
Dolayısıyla kirli çıkar ilişkisi üzerinde kurulan post dostlukların özünde iş bitiriciliğini gerçekleştirmek maksadıyla (niyetlerin içerikliği zehir zemberek olan) sözlerini ilken bal ettirip, sonra arının iğnesi gibi hançerini saplamak için, yıllarca fırsat kollayan ikiyüzlü, fırsatçı düzenbazları iyi tanımak gerekiyor.
Mazlum halklar dini-dili-rengi ne olursa olsun tarih boyunca uluslar arası çıkar ilişkiler konusunda alet olmaktan kurtulamamıştır. Çıkara dayalı kurulan dostlukların arasında ezilmekten kurtulmanın yolu ise, yola çıkılmadan hangi yolun yolcusuyla yolculuk yapılacağı ilken iyi seçilmesi gerekir.
***
Kendi içerisinde galaksileri barındıran kâinat içerisinde küremiz gibi daha henüz benzeri keşfedilmemiş olsa da, aslında bu kâinat da canlı ve cansız nesnelerin tümü birbirinden bağımsız olarak yaratılmamış ve oluşmamıştır. Mutlak olan da şudur ki hiçbir şey gereksiz olarak oluşmadı! Ve var olan her şeyin; canlı ve cansız maddenin mutlak bir anlamı vardır.
Günümüzün insanları çoğunlukla (hani derler ya“yarası olan gocunur”) ki “nesilleri “ tükenmek üzere olan hümaniter insanların insanlıktan nasibini alamamış olanlara, insanlığı öğretenlerin peşinde değil de, insanlığa zarar veren üçkâğıtçıların peşinde koşan bir devirde yaşıyor olmamız, çok acı bir olaydır. Kim kimi kandırıp talan, viran ettiyse artık, kandıran maharetli, kanan da zavallı olarak kabul görülmektedir.
Oysa ne söylenmişti:“İnsan düşünen bir varlıktır” bu varlık bugün ne halde ve darlıkta olduğunu görememektedir ne yazık ki! Öyle bir duruma düşmüş ki yuvaya sahip olan karıncalar kadar bir yuvaya sahip olamamanın acizliğinden kurtulamamaktadır. Evi olanında “sisteme ayak uyduramadıysa” başlarına nasıl yıktırıldığı olaya herkes bir nevi şahitlik yapmıştır!
Ev sahibi olanında olmayanın da (bu memlekette) başı bir bütünüyle belada(!)
Ev sahibi kiracının kira parasını verip vermeyeceği endişesi, kiracının derdi de, ev sahibinin dırdırından, her an kapıya dayanıp kira parasını isteyeceğinden, para yoksa dışarıya atılacak korkusu ile böyle yaşamanın ne olduğunu ancak yaşayanlar bilir?
Karıncalar yuvalandıkları yerden dışarıya çıkıp tekrar yuvalarına adım attığı adımları sayarak, tekrar yuvalarına gidecek kadar bir akla ya da yaşam içgüdü reflekse sahip ise, biz insanlar, sahip olduğumuz aklımızla her zaman övünmemiz doğru bir şey mi?
Sözüm ona “düşünüyorum öyleyse varım” diyen insan bu olguya sahip olmakla övünürken; peki, varsın güzelde var olanları (işkenceyle, katliamlarla) yok etmek için mi varsın ey insan?
“Nisan bir şakası” değildir bu yaptıkların, ey insan!
Nisanda doğdu İnsan. İhsan etmek için(!)
Nisan’da doğan İnsanın sözü, insan emeği sömürülerek inşa edilen düzene uymadı. Sözü gün geçtikçe her tarafta yayılıp duyuldu ve duyanda uyandı. Bu yüzden var olan emek sömürü düzencilerin uykuları bozuldu. Halklara hiçbir gelecek vaat etmeyen kadim gelenekleri koruyan “modern” mirasçılar retorik beyanatlarla toplumu avutup kandırdılar. Tüm yetkileri ellerine geçirdiler mazlumlara zulüm etmeye devam başladılar/devam ediyorlar. Yaptıkları zalim ve zulüm karlık yanlarına kâr mı yoksa ziyan mı olacak bilinmez ancak nihai neticeyi belirleyecek olan elbette ki sarf ettikleri (beklenen değişimi belirleyecek) lisanları olacak!
Zalimin zehri, mazluma ettiği zulümdür. Akıbeti de akrep gibidir!
Kurt ile Kuzu bile yan yana gelebilmesini bil-di-ler, ya biz (sözüm ona) çok düşünceli geçinen in-san-lar birbirlerini öldürmekten başka ne bildiler?
Ey insan, sen ne kadar acayip bir varlıksın sen ey insan?
Birbirimizin yüzünü görmemek, el-ele gelmemek için yapılan numaraları atılan yalanları sıralasam burada bitmez.
Bazı insanlara boşu boşuna “yamyam” dememişler(!)
Nedeni
İnsan zatı hayvanlardan neyi üstündür ki, devir-û zaman geçtikçe daha beter olan ve tüm canlı olan varlıklara düşman kesilmekten vazgeçemediğini görmek istemeyen insanlara söylüyorsun ve uyarıyorsun hiçbir şeyi kabul etmiyor. Yaptığım doğrudur çünkü haklıyım, güçlüyüm, ne yaparsam yeridir demekten başka bir şey söylemeyi bilmiyor. Bildiği de bilim-irfan olsa hani neyse, ama bu gerçeklerden çok uzak. Kaldı ki Kafdağı insana daha yakın!
En iyi düşünen, doğruyu söyleyen benim diye (yalan) bayrağını göklere gönderen, kara da ise bayrak yarışına giren atletler gibi kim-kimden daha fazla yalan atma yarışmasına girenler sizce nereye kadar koşabilir?
Buda demek oluyor ki tüm insanların hayati yine insan denilen zatın belasından dolayı daha çok tehlikelerle geçecek olmasıdır. Zaten beşer var oldukça beşeriyette mahşere kadar bugüne kadar çektiklerini çekmeye devam edecektir “kanunu” var, diyorlar, ancak kendilerine bir toz bile konduramıyorlar! Şimdi bunlarda bugüne kadar ne yaptılarsa yaptıklarına devam edecek bir kanun yoktur.
Üstünlükleri düşünce ise, düşüncelerini iyiliğe yana kullanmayanların düşünceleri yere batsın ki ölüm Rab tan gelsin!
Armudun en iyisini yiyen ayılar bile kendi cinsinde olan bir ayıyı yediğini hiç duydunuz mu? Duyanlar olsa da, biliniz ki o işin içerisinde yine (düşünceli geçinen) insan zatı olan bir “mahlûkatın” mutlaka parmağı vardır.
Hani “kötekle deveye fil dedirten” insan zatının hayvanlara yaptıkları işkence ile söylettiğini hatırlarsanız…..
Ya insanın insana yaptığı işkenceye ne demeli?
***
Bilgin biri “İnsan ne istediğini bilmezse, aradığını bulamaz” demişti bir kere.
İşin yok, sen de düşün bin kere!
Gerçekten insan hayatı boyunca ne istediğini bilseydi ve ne aradığını da bulsaydı sizce bu kadar keşmekeşlik bir yaşam içerisinde işkence, eziyet, ıstırap, acı, sancı çeker miydi? Çektiği de ne istediğine değdi mi?
Yıllar sonra, işte bu anı yaşamak istemiştim. Ya da görmek, duymak istemiştim dedi ise, insan bunca yaşadıkları acı ve sancılı hayatına değdi mi? Hayatım boyunca gerçekten bir kez olsun ne istediğimi bilerek hareket etmeye fırsat vermediler ki bana…
…yakınanların derdine kulak verenler “beterin beteri var” diye var olan dertlerine “şükür ederek, kulak tıkattılar. Ve böylelikle herkes herkesten kaçıp uzaklaştılar. O zaman kim kimin çığlığını duyacak, diye hiç düşünmediler? Kaçmak ve uzaklaşmak dertleri dindirir diye düşündüler ama nafile tepelerine bin bir türlü dertleri indirdiler!
Demiyor ve sormuyor bunca yıldır bu dertleri bana çektiren kim/ler ve neden diye kafasını yormadan, etrafına hiç bakmadan kafasını hemen kuma soktu. Kafasını kuma sokarak kurtuluş sandı. Ardından atılacak bir tekmeyi hiç hesaba katmadı!
İnsanların düştükleri çaresiz hallerini göz önüne getirip çığlıkları kulağında değil de kendi ruhunda hisseden kaç kişiye rastladınız? Hem de günden güne çılgınlaşan teknoloji çağa rağmen kim kimin çığlığına kulak verip imdadına yetişti? Hiç kimse. Peki, insan o zaman öldürmekten başka neye yarıyor? Söylemisiniz!
“İnsan ve hayvanlar arasında ki farklılığımız neydi?” Düşünce mi… Düşünüyoruz işte ve halimiz ne haldedir hepimiz görüyoruz işte, nasıl yaşıyoruz sizce?
Yüksek bir ağaç üstünde mahsur kalan ya da baca boşluğuna düşen bir kedinin “miyav” sesine karşı sirenleri çalıp yardıma koşan bu düşünceli geçinen insan zatı, kameralar karşısında sergilediği tavırlarla (cellâtlığını) insana saklatacak kadar ne kadar sahtekâr olduğunu, herhalde defalarca TV’de izlemişsiniz! Hala da izliyorsunuz belki…
Oysa hemen yanı başında bedeni paramparça olmuş bir insanın üzerinde ağıtları yakan insanların çığlıklarına kulak tıkayan insanoğlunun; kediye yapmış olduğu insancılığını aynı nesline yapmadığını başka bir varlık nesline yaptığında mı insancıl oluyor?
***
Hani hiç unutamadığınız başınızda geçen bir olayı anımsayın, anımsayınız ki geçmiş zaman diliminde gözünüz kestiği insanlara karşı yumruk ettiğiniz, çaresiz duruma düştüğünüzde ise Sema’ya doğru açıp yardım isteyen ellerinize bir bakın. İyi bakın elinize bıkmadan tekrar bakın, baktığınız elinizde ne gördünüz?
Yanlış anlaşılmasın el falınıza bakın demedim!
İyi düşünün ki nasıl cellât bir el’e sahip olduğunuzu görün. O elinizle insanları (-ve diğer canlıları) fırsatı buldukça vicdansızca nasıl katlettiğinizi, nasıl paramparça ettiğinizi görün. Daha sonra ne halt ettiğinizi ve birbirlerinizle tokalaşıp yaptıklarınız icraatlardan dolayı tebriklerle birbirinizi nasıl alkışlandığınızı da görün!
Medeniyetin beşiği diyarlarında ağıtları yakan insanların diline ve ellerine kelepçelerin nasıl vurulduğunu düşünün! Zaten görenler görmüyoruz demeye devam ettikçe “körle yatan şaşı kalır” toplumların içerisinde düşünceli geçinenlerin aymazlıkları yüzünden çığlıklar-çığlıkları kopartmaya sebep olacak!
O zaman dizinize elinizle mi yoksa değneğinizle mi vuracaksınız o sizin bileceğiniz bir iş. Eğer yaptıklarınız sonra bir işe yarayacaksa tabii ki! İşe değinmişken, velev ki işini bilip işe gitmeyenleri işe gönderilmeyene kadar şunu iyi bilmelisiniz ki “kol kemik kırıcıları” emek sömürücücü güçler mazlum insanlara cüce gözüyle bakmaya devam edecekler!
Ve sonradan bu devir yoksa “Yecüc – Mecüc” devri mi? Diye dert ve yakınmanın kimseye fayda sağlamayacağını bilmek gerekir.
Eğer zalime karşı “zalıme lê lazime(!)” denilmeyene kadar, mazlumun ahı da öyle kendiliğinden çıkmaz aheste-aheste!
***
Çekilmez oldu artık gayri bu işkenceli yaşam!
Belirtmiştik ya: elektrik, su, doğal gaz faturaları ödemek için yediğimizi, içtiğimizi kısıtlıyoruz da yine de insanların kafasına tapınak gibi tortulaştırılmış devlete para yetiştiremeyen insanların yoksulluk içerisinde nasıl yaşadıklarını bir kez daha düşünün!
Üstelik her türlü zorba-zırvalıklarıyla yoksulları tehdit eden “bezirgâncıları” düşünün. “Mavi perdeleri yırtan gemilerinle…” Hakikatten Vapurda dil cambazlıklarıyla çeşitli eşyaları satan seyyar satıcıları hatırladım. Ya “Tayyar ağa’nın” çıkan kitabı içerisinde nasıl yalan-yanlış açıklamalarla satıp para kazandığını düşünün!
“Haramilerin saltanatını yıkacağız” şarkısını çoktandır dinlememiştim doğrusu. Nostalji mi oldu yoksa? Hey gidi İstanbul hey!
Hatırlatmak istemezdim ama gerçekleri dile getirmemek olmuyor. Devlete borcunuzu ödemezseniz doğalgaz, elektrik, suyunuz kesilecek üstelik ceza kesilecek, gerekirse cezai müeyyide uygulanacak tehditlerini savurmalardan geri kalmıyorlar. Libya’da dediklerine göre “doğalgaza kimse para ödemiyordu” Arap halkların ayaklanmalarına bahar deyip nasıl barbarlığa dönüştürdüklerini itiraf edemiyorlar. Eskisi gibi “bizler bu yerlere demokrasi getiriyoruz” diye uyanmayanlara onları iyi tanımayanlara yutturuyorlar.
Mazlum mum ışığı altında (-ki bir çok insanlar mumu da bulamaz halde iken) yoksulları yoksullaştırarak zenginleşenler de “……..” voltajlı “ampuller” altında yaşatıyorlar! Buna da “çağ atlıyoruz” diyorlar(!)
Ne çağı ise artık.
Sonradan utanmadan insanın haysiyetiyle oynayacak kadar pişkinleşip alçaldılar. “Muma oyun” “ampule” bir nevi “koyun” olun dediler, olan da oldu, kimsenin itirazı olmaz herhalde –ki gerçekler daha henüz zifiri karanlıklara gömülmüş değil. Yani her şey ortadadır ve bu zihniyete sahip olanlar cirit atmaya devam ediyorlar! Ha gerçekleri görmek istemeyenlerin gözlerine ister “Deniz feneri” ışığı ile baktırmaya çalışsanız da yine de boştur. Gördüğünü göremiyorum der, bir kere görmek istemiyorum, demek geleneği ile ancak hüküm sürülür diye algılamışlar.
“Tanı bunları, tanı da büyü(!)” Şairin bu kadim sözüne içimizde kaç kişi doğru-dürüst kulak vererek büyüdü? Sadece efkârlanmak için dinlemekten başka kim ne yaptı bugüne kadar? Sahi büyüdükçe tanımaları elzem olanları tanıyacak kadar kendimizi hiç tanıyabildik mi acaba?
Çekilmez hale gelen yaşam bıkkınlığına sebep olan “düşünceli” zihniyetlilerin nice canlara nasıl kıydığını düşünerek geçmişten günümüze kadar ne değiştiğini düşünelim? Vardır mutlaka bir değişiklik ama nedir? Kim ne düşünüyorsa artık dedik ya….!
***
Sofraya koyacak bir zeytin danesini bulamadığı için, intihar eden bir ANNE ve yoksulluktan dolayı eşini kaybeden bir adamın (guruna yediremeyerek alçaklaştırılmış yaşamı zehir-zemberek edenlerin yüzünden) evini nasıl ateşe verdiğini düşünün. Ve daha yazamadığım, bilmediğim ve düşünemediğim ama bildiğiniz düşüncelerinizi de düşünün!
Yanı sıra soğuk ve dondurucu hava altında yaşam mücadelesini veren mağdur duruma düşürtülen insanların halini düşünün!
Donmuş ölüm uykusunda olan bebeğin sessizliğine kanıp günün yorgunluğunu soğuk zemheri hava altında uykuya dalan bir Annenin şafak vakti uyanıp gerçekliği farkına varıp attığı o çığlıkları düşünün! Kim o acılara katlanabilir mangal yürek bile dayanmaz bu çığlığa!
Hey düşünceli geçinen insan, düşün sen bakalım düşün ki aklın ile ne çevirdiğini, bebekleri nasıl mayasız bırakıp ölümlerine nasıl sebep olduğunu düşün, sahi aklın başına ne zaman gelecek sen bunu gerçekten biliyor musun?
Aklın-vicdanın nerede?
***
Memleketimizin insanlarına artık şunu söylemek gerekiyor:
Yol yakın iken daha fazla yakınmamak ve bu çekilemez hale gelen yaşamı sırtınıza yükletenleri görmek için aklınızı başınıza alın. Uyanın artık ve yaptıklarınızdan utanın, zalime karşı duracağınıza sırt çıkmaktan vazgeçin!
Başınızın üzerine bir kâbus gibi çökmüş hayat pahalılığıyla, çivisi çıkmış devlet sistemin bozulmuş çarkı ile var olan sorunlara hiçbir çözüm getiremiyorsa, kendinizi çivi devleti de çekiç olarak görmekten artık vazgeçin! Harabe hale getirdikleri memleket haline de “çok şükür” deme çağrısında bulunan yetkili merci makamlarda ceylan deri koltuklarda oturanların aldıkları maaş ile işsiz-güçsüz bir halde olan insanların nasıl bir halde olduklarını düşünün!
Zengine ne versen ver “şükür” etmesini bilmez. Ama bir fakire bir tas çorba ver, bin kere şükür eder. “Bu ne yaman çelişkidir……”
Türkiye de lüks hale gelmiş amelelik işi bile artık zor bulunan bir “memleket” de yaşayan insanlar (devlet realitesiyle hiç alakası olmayan) mevcut sistem geleneğin mirasçılarına nasıl para yetiştirsin?
***
Amacım okuduğum bir kitapta merak ettiğim « sözü » pratikte uygulamaktı.
İşte ookuduğum kitapta “İnsan ne istediğini bilmezse, aradığını bulamaz” sözü ile hareket etmenin tam zamanıdır, deyip…..
Kitabı okuduğum bir gün sonrası idi. Öğlene doğruydu, ikamet ettiğim semte yakın bir çarşı merkezine gitmeden önce, ilken kendi kendime ne istiyorsun sorusunu sordum. Fuzuli harcama yapmadan gerçekten bir kot pantolona ihtiyacım var diyerek….
Sizi gitmek istediğiniz yere götüren aslında cebinizdeki paranızın miktar ölçüsüdür, yani ayaklarınız değildir. Unutmayınız ki, tekerlek sandalyesi üzerinde olan insanlar da vardır!
….cebimde olan paramın miktarı kadar alabileceğim bir kot pantolonu satın almak için otobüse bindim. Bu düşünce ile otobüs hareket halinde iken, gözlerim her ne kadar dışarıya baksa da, ben ne istediğimi artık biliyorum düşüncesi ile meşguldüm. Beynimi kurcalayan o sözü yanlış veya doğru olduğunu anlamak için pratiğini yaşamak gerektiği bilincindeydim.
Fakat aradığımı da bulacak mıyım sorusuyla, düşünce mekanizmamda kocaman bir soru işareti oluşturmuyor değildi. Kitapta yazılan o “söz” öylesine mi yazılmıştı, yoksa denenerek mi ispatlanmıştı, işte bizatihi kendim bunu ispatlamak için hareket ettim.
İster inanın isterseniz hiç inanmayın:
İşte okuduğum kitapta öğrendiğim söz üzerine, bir kot pantolon almak niyetiyle vardığım bir giyim mağazasına girer girmez, gözlerim pantolondan başka hiçbir şey görmedi. Harbiden o gün de çok güzel bir kot pantolon satın almıştım. Hem de birkaç kuruş artan para ile satın alarak “insan ne istediğini bilmezse, aradığını bulamaz” sözü gerçek manada ne kadar doğru bir tespit olduğunu yaşayarak, büyük bir şeyi başarmıştım. Haliyle bunun sevincini de yaşadım.
Bu anlattığım örnek çok basit bir olay gibi gelebilir, ancak insanın başında geçen bir olayı basit olarak ele aldıktan sonra asit gibi insanı nasıl yaktığını iş işten geçtikten sonra anlaşılır olduğunu size sadece hatırlamak istedim!
***
İşte Kimi can derdinde kimi ise…..
….evet ben de okumuş olduğum bir kitapta aklıma takılan bir söz üzerine, bir gün bir kot pantolon derdinde idim! Derdine derman mı lazım? O zaman derdini iyi teşhis etmen gerekir. İlginçtir ki sağlık sorunlarımızdan dolayı bazen doktora gittiğimizde bile şikâyetimizi doğru dürüst bir şekilde dile getirmeyi bilmiyoruz. Bu yüzden neyi bilmek istediğimizi iyi bilmemiz gerek. Zaman geçtikçe yaşamın şartları ve koşulları insan üzerinde bir yönüyle etki ederek neler yapılması konusunda insanı ister-istemez harekete geçiriyor. Dolayısıyla bugün gerçek mana da hem kendim için hem de ailem ve halkım için bir bütünüyle tüm insanlar için ne istediğimi çok iyi biliyorum.
Çok iyi bildiğim ve istediğimi bilen güçleri bugün onları nasıl çılgına dönüştürdüğünü de çok iyi biliyorum. Bildiğim ve istediğim tek şey ÖZ GÜRLÜKTÜR bundan başka varsa-yoksa gerisi hep körlüktür. Çünkü İnsan yaşamak istediğini yaşamazsa, görmek istediğini göremezse, duymak istediğini duyamazsa, söylemek istediğini söylemezse, konuşmak istediği konuşmaları yapmazsa ve tüm bunların temelinde nefes alıp vermek istediğin yerde olmazsan…
İster dünyanın en muhteşem harikalar diyarında ve servet içerisinde olsan da, ait olduğun yerde istediklerini istediğin insanlarla paylaşmazsan, yaşamazsan sizce yaşamın bir tadı ve anlamı olur mu?
Çünkü yaşama anlam katan, insanların insanca olan istekleri değil miydi?
Karlar eriyor AKP titriyor
Bedenimiz bombalarla paramparça edildi, yine de barış istedik; peki değişen ne?
Kürtlere tarih boyunca sadece imhadan başka hiçbir yaşam hakkı tanımayan ceberut sistemin son ayağı olacak olan takiyeciler (9 yıl boyunca) hep aynı söyledikleri sözlerine, dediklerine, açıklamalarına kulaklarımızı tıkadık.
Zira biz, bundan sonra bizi bize kazandıranlardan başka hiç kimseyi dinlemeyeceğiz.
Ve dilimizi lal eyledik.
Lal eyledik çünkü dilimizden anlayacak kadar bilgin ve medeni değiller.
Bunun için artık *onlara* hiçbir konuda tek bir söz bile sarf etmeyeceğiz; ta ki dilimizden, düşüncelerimizden ve ruhumuzdan anlayacak duruma geldikleri ana kadar.
Hiç yalvarmayacağız; hatırı var dedik ve bunu da kırk bin satırla dile getirdik ama hiçbiri de beş para etmedi.
Zaten satılacak ne bir özümüz, ne de sözümüz vardı, aksine alacağımız var!
Onu da almayana kadar yaşam bize haramdır (!) artık.
Kendilerini çok küçük düşürecek sözleri sarf eden zihniyete laf yetiştirecek kadar saf ve ahmak değiliz.
Ya geçmişte? Siz unutun artık o günleri, yeni gündeki Kürde bakın artık!
Uyanan Kürd diyor ki; Şamarım, ihanetin suratında,
Nefesim, zalimin ensesinde,
Yüzüm, özgürlük kıblesindedir.
İnsanız biz insan!
Gözlerimiz her insanı insan olarak gördü bugüne kadar. Bu da insancılığımızdan dolayıydı.
Ee şimdi gözlerimiz hiçbir şey göremez olduysa; kimsenin bizi anlamak istemediklerindendir.
Ve diyoruz ki;
Benim dilimden anlamayanlarla artık ne konuşacak bir sözüm var, ne de birlikte oturacak bir kürsüm.
Olsa da, anlaşmadan, haybeden öyle tokalaşmak asla olmayacak.
Neden mi?
Tek taraflı yürekleri sızlatan yakınmalar bazılarına keyif çatmasına sebep oldu ondan.
Bitsin dedim bu tartaklamalar, tutuklamalar, baskınlar, katliamlar! Dedikçe ve bağırdıkça bombaları yağdırarak bedenimi paramparça ettiler. Üstelik kahkaha atıp gülerek geçtiler…
Bu katliamcı zihniyeti artık çok iyi tanıyoruz. Bu ceberut zihniyetin anayasasını-adaletini tanımadık, tanımıyoruz, tanımayacağız.
Ölmek mi?
Varsın gelsin bakalım. Elbette görecek mutlaka bir şeyi de olacaktır. O da beni çok iyi tanıyor artık! Ve herkes herkesi çok iyi tanıdığı bir döneme gir/dik/iyoruz.
Saflar netleşiyor, niyetler belirginleşiyor, kiminin bedeni direniyor, kiminin ise titriyor!
Cirifandî oldın değil mi hey AKP?
Ben daha neyi düşüneceğim? Ben daha kimi neden dinleyeceğim? Ben kime ne söyleyeceğim? Ben daha kime ve neye yakınacağım? Olmadı böyle. Sil baştan mı? Hay-hay sünger çekip silelim tüm her şeyi. Ama bunu da unutma ki, değişen sen değil, biziz! Anlarsınız, bal gibi de anlarsınız, nede olsa psikolojik bozan uzmanlarsınız, elbette ki bunu da çok iyi anlarsınız!
Bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Gerçekten olmayacak. Herkes bu gerçekliği yaşayarak anlayarak olup biteni görecek.
Kararımızı verdik artık, çok geç de olsa nihai kararımızı verdik, kahpe dünyaya haykırıyoruz: Şerefsizce yaşamayı kendisine reva görenlerin yaşamını yaşamaktansa yaşamamak daha iyidir, diyoruz!
Ey yaşam, ya seni yaşamsallaştırarak yaşayacağız, ya da dayatılan mevcut seni hiç yaşamayacağız (!) demiştik bir kere. Değil bir kere bin kere diyoruz, seni asla böyle yaşamayacağız!
Yeter ulannn dedik(!)
Beterin beteriyim.
Herkese yeterim.
Ben zalim Dehakı deviren Kawayê Hesinkarîm!
Ben zindanlarda alçak Yıldıran’ları yıldıran Mazlum Doğan’ım.
Ben İmralı da uluslararası komplocuların komplosunu, oyunlarını bozan APO’ yum.
Ben dağlarda istilacı, talancı, katliamcı, işgalci güçlere karşı savaşan gerillayım.
Ben zindanlarda zulme, baskıya, işkenceye karşı direnen zalim emperyalist güçlere başkaldıran Kürt oğlu Kürdüm.
Ben Kürdistan’ım Kürdistan (!)
Ne müzakeresidir ne halidir…
Kardeşlik mi, eşitlik mi, birliktelik mi? Bilenlere eyvallah!
Bunun ötesi mi? Hepsi boş.
O zaman haydi, bize eyvallah.
Bataklığa batan AKP’yi kim kurtaracak?
Köprüye kadar halka vaatleri yağdırıyorlar, iktidar koltuğuna oturup köprüyü geçtikten sonra da bir kaşık suda boğmaya çalışıyorlar. Fırsat bu fırsat diyip sıra insanları hep kandırmaya, avutmaya çalışan siyasi bir parti hareketinin ömrü Türkiye’de ister kısa, ister uzun olsun neticede çok feci bir şekilde hezimete uğratılmadan kolay-kolay siyaset sahnesinden kendisini kurtaramayacağı çok iyi biliniyor.
Padişah koltuğu kapma sevdası yüzünden, birbirlerini nasıl hançerledikleri geleneğinden gelen mantalitenin kimseye faydası dokunmamış ise, asırlardır bu mantalitenin müptelası olmak da doğrusu garip bir şey !!!
Türkiye öyle bir ülke ki- her an her şey olumsuz gelişmelerin yaşanabilecek kaygan bir zemine sahip olduğu bilmeyen yoktur sanırım. Hani bu memleketin has sahipleri yok mu, demekten insan kendisini tutamıyor açıkçası. Şimdi fırsatçılıkla kuşkusuz bir yere kadar yol kat edilir, ama ya sonrası, işte bu AKP’nin dünden günümüze kadar sürdürmekte olduğu bu ayak diretici politikaları yüzünden, Türkiye’yi tam anlamıyla bir belirsizliğe doğru sürükletmekten başka yaptığı bir icraatı yok. Yolları yaptılar o da hırçın Karadeniz dalgalarına kapılarak yıkıldı.
Şimdi de en büyük camiyi Diyarbakır’da yapacaklarmış ve herhalde Güleni imam, Erdoğan’ı da müezzinliğe getirecekler kim bilir? Ne yaparlarsa yapsınlar, değil bir tane ister bin tane cami inşa etsinler, yine de Kürd hakikat pençesine takılan yakalarını kolay-kolay kurtaramayacaklar.
Hakiki dürüst mümine her yer camidir!!!
Şunu bir defasında belirtmek gerekiyor; AKP mevcut politikasıyla hiçbir soruna çözüm getirecek düzeyde ve güçte değildir. Aksine sorunları içinde çıkılamaz hale getirerek çok daha fazla kan dökülmesine sebep olmaya devam etmektedir. Dolayısıyla hiç kimse bu bezirgâncı sahte dinci düzenbazcı siyasetçilere karşı artık sessiz kalmamalı.
Daha önceleri de dile getirmiştim, Türkiye’de özellikle Kürtlere karşı süren, gelen gideni aratan bir siyasi parti geleneği var. Bu gelenek her dönemde Kürtlere her ne kadar diz çökertmek için çabalar sarf edilmiş olunsa da, birer-birer siyaset sahnesinden silinip gittiler. Arkalarında ise ekonomisi çökertilmiş, halkı yoksullaştırılmış bir Türkiye bırakanlara şimdilik göstermelik olarak sözüm ona hesap sormaya kalkışıyorlar. Mahkeme bahçesine bile getiremedikleri katilleri ve darbecilerden sözüm ona bir göz boyamayla hesap sormaya çalışıyorlar. Gaye “adet yerini bulsun” diyerekten yapılan mahkemeden ceza çıksa da ne yazar? Eğer faşist zihniyet mantar gibi türüyorsa işte bunun kökünü kurutulmalı yoksa göstermelik yapılan mahkemelerin arka bahçelerinde çay-kahve sefası sürmeye devam ediliyor!!!
***
AKP zaten Türkiye’nin çok zor duruma düştüğü bir dönemde iktidara getirildi. Ve böylelikle AKP’ye kurtarıcı bir gözle bakılmaya başlandı. Ancak zamanla ocakları ve ışıkları söndüren herkese tepeden bakarak hor görüp ve kendisine ters düşenlere karşı zalimleşen zillet bir parti olduğu ortaya çıktıysa da, ne fayda. Daha iktidara yeni gelmiş AKP’nin gerçek niyetini açık bir dille ifade edenlere kimse kulak asmadı. Şimdi can havliyle kulak vermeleri de durumun vahametini iyi anlamış olduklarını göstermektedir. Kuşkusuz umutlar tükenmez yeşertilir hele birliktelikle yeşertilen umutlar insana inanılmaz yaşam kaynağı olmaktadır.
AKP’nin maskesini her defasında büyük bedellerle düşüren Kürdistan Özgürlük Hareketi’ne karşı gerek içte gerek dışta başvurduğu tüm başvurular ve şantaj politikaları bumerang aleti gibi yine AKP’ye geri dönüp kendisini çok zor bir duruma düşürmüş durumda.
Kürd sorunu ne bahanelere ne de şantajlara hiç gelmez. Dolayısıyla sorunu “dış güçlere ve mihraklara” bağlayan Türkiye devleti erkânları her ne hikmetse çareyi de yine her zaman dış güçlerden aramaları, bir nevi paranoyak hastalığından daha henüz kurtulamadıklarını göstermektedir.
Ve bugüne kadar gücünü her ne kadar Amerika’dan ve Avrupa’dan almış olsa da, Amerika’da ve Avrupa’da öyle beleşten kimseye bir lokma ekmeği veremeyeceğini herkesten çok iyi bilen AKP’ye haybeden niçin destek versinler ki? Ne diyorlardı menfaat dünyası öyle ya….!!! AKP de kendisini başka dünyada görmeye devam etsin bakalım.
***
Kürdistan Özgürlük Mücadelesi karşısında en büyük engel ne T.C devleti ne AKP ne de bir başka güçtür, en büyük engel yine nefsine yenik düşen, kendi özüne bürünmekten aciz olan cılız her türlü kandırılmaya müsait köhnemiş eski Kürt kişiliğidir. Onun içindir ki Erdoğan bu nefsine yenik düşen ve üstelik orda burada ahkâm kesilip Kürt geçinen kişileri kendisine siyaset kalkanı olarak kullanmaya devam ettikçe kan dökülmeye devam ed/ecek/iyor.
Dolayısıyla kendi insanlarının sömürülmesine, katledilmesine göz yumanlara karşı artık sessiz kalınmamalı. Harbiden dilbaz cambaz olan Erdoğan ve ekibinin her dediğine alkış tutanlar bu gafletten uyanmalıdır. 10 yıldır iktidarda olan AKP, Kürt sorununa barışçıl bir çözüm getiremedi ise bu saatten sonra çözüm getireceğine kananlar, daha çok kan dökülmesine sebep olduklarını bilmeliler. AKP’yi darphane olarak görenler, insanlarının ölümlerine ve nasıl darp edildiklerini de o kadar görmelidirler.
Çok daha fazla para kazanma hırsı elbette ki kişiyi kendisinden uzaklaştırır. Bu kişilerin gözleri sadece paradan başka bir şeyi göremez olur. Olup biten tüm olumsuz gelişmeler umurlarında olmaz. Ki bu güruhlar savaşa çanak tutan kişiler olduğunu da çok iyi biliyorlar. Savaş mağdurları olan kişiler bu güruhları çok iyi görmeleri, tanımaları ve bunlara karşı ortak bir tavır almak gerekmektedir.
AKP’ye kananlar, birde savaşa karşı olduklarını söylüyorlar. Ancak savaşı nasıl körüklendirdiklerini dile getirecek kadar yürek sahibi değiller. AKP’nin yalanla-dolanla peynir gemisini yürüttüğünü bilmeyen kalmazken, her ne hikmetse Erdoğan’ın attığı yalanlarına kananların durumu anlaşılmaz olarak algılansa da, aslında işin garip tarafı öyle sanıldığı gibi değil:
Şöyle ki, her siyasi parti kendi döneminde memleketin kaymağını gerek kendisine gerek çevresiyle yiyip bitirene kadar iktidar koltuğundan kolay-kolay kalkmamışlarsa, AKP de eski geleneği sürdüren bir partidir. Bunun için yoksullaştırılmış halkın duygularıyla iyi oynayan AKP etrafında toplanan kesimlerde, AKP’yi gelir getiren bir kapı olarak görüyorlar. Ama ve lakin o kapıların ardından neler döndüğünü de bir bilselerdi, emin olun kandırılan kişilerin eli ile AKP şimdi çoktan siyaset sahnesinden silinmiş, gitmiş olacaktı.
Allah adı ile aldatma ve peygamber aşkıyla siyaset yaparak insanları kandırmanın vebali altında kalmanın ne demek olduğunu AKP mutlaka çok iyi görecektir.
Allahın verdiği canı almak için katillerine emir vereceksin öte taraftan da zikir edeceksin ve bir somun ekmeğe mahkûm ettirilen bir halkı kandırmaya devam edeceksiniz, ya Allah’ı?
***
10 yıldır Türkiye’ye ne kazandırmışsa misliyle Türkiye’ye kaybettiren AKP içinde oluşan çatlaklıkları gören devlet CHP’ye boşu boşuna göz kırpmadı.
AKP’ye oy veren hatta kör düğümlerle bağını bağlandıranlar daha sonra AKP’nin gerçek niyet ve yüzünü gördüklerinde, halkından nasıl özür dileyip AKP’ye karşı tavır aldılarsa, hala AKP’nin kuyruğuna tutunmuş uçuruma sürüklenenler o tuttukları kuyruğu kökünden derhal kesip halkının içinde yer almalı.
Halkının katledilmesine göz yuman onursuz olanların karnı tok olabilir, ancak toplum içinde ne yerleri olur ne de değerleri olur. İşte AKP bu onursuz kişileri kendisine kalkan gibi kullanmaya devam etse de, günümüze kadar kirli siyasetine alet ettiği insanları maşa gibi kullanmasının bedelini de büyük ödeyecektir. Menfaat dünyası ya…..!
Şimdi halkına ihanet etmiş olanın başkasına ne faydası olmuş ki AKP’ye faydası dokunsun?
Türkiye devleti çok iyi biliyor ki AKP eli ile Kürt sorununa ilişkin bir şey yaptı-yaptı yapmadıysa PKK ile eni sonunda masada oturacağını çok iyi biliyor. Dolayısıyla hiçbir soruna çözüm getiremeyen, aksine sorunları daha beter hale getiren AKP ye bel bağlayan devlet şimdi bin pişman ve bu mevcut politikalarla artık Kürdistan da kalmanın çok zor olduğunun bilincinde. Onun için Kılıçdaroğlu’nu kendilerine bir can simidi olarak görmeye başladılar. Ki CHP’ye can simidi olamayan ve olamayacak Kılıçdaroğlu’na da kapı görünmüştür!!!
Son olarak başvurdukları CHP ve AKP flörtünde de hiçbir şey çıkmayacağı için bu konu hakkında tek bir söz etmenin de bir lüzumu yoktur. Bu anlamda geçen sene yazmış olduğum CHP’nin hikâyesi AKP’nin takkiyesi ve PKK’nin gerçekliği seri yazımda zaten dile getirmiştim. Dolayısıyla daha düne kadar birbirlerine ağza alınmayacak sözleri sarf eden bu Hacivat ve Karagöz oyuncularına ne oldu da birden bire yan yana gelip poz verdiler merakına da kapılmadım.
Kürdistan da bataklığa batan AKP kendisini artık zor kurtarır. Çünkü her gün daha fazla bataklığa batan AKP, değil Kılıçdaroğlu’nun can simidiyle, ister Avrupa’nın Euro parasıyla ister Amerika’nın 6. Filosuyla yine de AKP’yi kimse kurtaramayacaktır. Çünkü bir kez elini AKP’ye veren de AKP ile bataklığa batıyor.
2013 Newroz Meşalesi Kürdlerin Ulusal Birliğini Müjdeliyor
Kürdler, Halepçe katliamı yıldönümünde, AKP hükümeti döneminde Roboski’de yaşanan katliamlarda hayatlarını kaybeden insanlarımızın „ortak acıları birdir“ mesajı vermeleriyle, ulusal birlikleri neden bir olmasın? Elzemleşmiş özlemi dile getirmeleri sevindirici ve umud vericidir.
Hani illa ki acıların yaşanması mı gerekiyor ki Kürdlerin kenetlenmesi gerçekleşsin siteminde bulunan insanlarımızın söylediklerinde ve düşündüklerinde haklıdırlar.
Geçmiştarihi hep trajik ve talihsizliklerle dopdolu olan bir halk, eğer geçmişini sorgulamazsa geleceğe asla cevap olamaz.
Bu realite ile hareket eden bir kısım Kürdlerin sürdürdüğü mücadele ile Kürdistan her ne kadar nihai özgürlüğüne kavuşmamış olsa da yıllardır sürdürülen mücadele ve çabalar, netice alarak amacına eni sonunda ulaşacaktır.
Bu temelde ulusal birlik konferansının ivedilikle yapılmasıçağırılarına kulak tıkayanlar ve bu realiteye yanaşmayanlar , Kürdlerin tepkisine maruz kalacaklar.
Dolayısıyla burada Kürdlerin ulusal birlikteliği sağlanması bir nevi kutsal„zemzem“ suyu kadar artık elzemleşmiştir.
Kürdler yüzyıldır şehadet şerbetini içti durdu, şimdi neden özgürlükşerbetini içmesin?
Geçmişte yaşanan tüm katliamların yaşanmasına en büyük nedeni olan biz Kürdlerin, bu süren birlikteliksizliğin ve örgütsözlüğündendir ki dönem-dönem katliamların yaşanmasına birinci derecede sebep olduğumuzu itiraf etmekten ne kadar kaçarsak kaçalım, bir o kadar katliamlarla yüzyüze kalmamız kaçınılmaz kılacak tehlikeli sürecin devam edeceğini bilmemiz lazım.
Bu yüzden bu hakikatı itiraf etmekten kaçınan her bir Kürd, çok iyi bilmelidirki Kürdler arası birliktelik sağlanmayana kadar, ister dünyanın en güçlü ordusuna sahip olsun, yine de her türlü tehlikeli badirelerle karşılaşabilir ve elde ettiği kazanımlarıkaybetmekle yüzyüze kalacak ihtimali düşünmemek, büyük bir yanılgı olacaktır. Bu vesileyle, her dört parça da yaşayan Kürdler asla tedbir ve temkinliği elden bıkarmamasıgerekir.
Kuşkusuz yaşanan tüm katliamlar ve acılar Kürdlerin „kaderi“ değildi.
Kürdler arasında giderilmeyen ittifaksızlık, birlikteliksizliklerin temel neden kaynaklardan birisi de kuşkusuz kendisinden başka beğenmez gayri anlayışın sonucunda günümüze kadar süren bu gidişata bir bütünüyle dur demeyi bir türlü söylenmediğindendir.
Şu hususun altını çizerek belirtmek gerekiyor: Ulusal birlik sağlanmadığı sürece, Kürdler için (dört parçada) tehlikeler her zaman vardır demektir. Dolayısıyla acılar ve katliamlarıKürdlere layık gören güçlere de aynı zaman da cesaret de veriliyor ki buna karşı Kürdler her dört parçada temsili siyasi partileri ivedilikle ULUSUL BİRLİK GÜÇ HAREKETİkurulması için, zorlamalıdır. Özellikle bu duruma ilişkin Kürd aydın ve yazarları buna öncülük edebilir.
Kürdler bir on yıl sonra belki çok daha kısa bir zaman diliminde, Ortadoğu da en fazla nufüsa sahip olacak bir konuma geleceğini bilen güçleri pür telaştır almış giderken, Kürdler bu parçalanmışlıklarla nereye kadar gidecek?
Kürdler güçlerini birleştirdikçe, Kürdistan Ortadoğu da siyasi, politik, ekonomik olarak en zengin ülke haline gelecek. Kürdler bu gerçekliği sanki bilmiyor mu? Tuhaf olan taraf ise, dünya, Kürdün gücünü gördü, niyetini ve tavrını değiştirip Kürdlere yelkenlerini açmış durumdayken, Kürdler birbirlerine karşısürdürdükleri eski tavırlardan vazgeçmemeleri doğrusu düşündürücüdür.
Kürdler, trajikle geçen geçmiş tarihi bir daha tekerür etmemesi için büyük bedelleri ödeyerek yok olmanın kefenini yırtarak dirildi. Ve direnek tarihini yeniden yazıp/yazmaya devam ederek bugüne geldi. Bugün gelinen aşama ise dünden daha fazla kendisine duyduğu güvenle, var olan ve artan gücüyle, aldığı tedbirlerle ve temkinliğiyle, emin adımlarla özgürlüğe doğru giden yoluna devam ediyor/edecek.
Newroz kurtuluş günün ilk günüdür
2013 yılın Newrozu, büyük bir coşkuyla ve heyecanla kutlamaya devam eden Kürdler tarihi günleri yaşıyor. Newroz, Kürdler için kurtuluş günü ifade ediyorsa, Kürdler neden hala özgür değildir? Sorusu, zihinleri elbetteki meşkul etmeye devam ediyor/edecek. Kuşkusuz her bir Kürd neferi bu soruyu defelarca kendisine sorup durmuştur ama cevap bulmaya gelince, maalesef hep aynı durumla karşılaşmıştır; „Kürdler arası parçalanmışlıktan ötürü…. vs.“
Son bir kaç gündür Newroz hazırlıkları yapılan ve kutlanan yerlerde yaşanan gelişmelerin medyaya yansıyan görüntülere bakıldığında, gelecek için büyük umutlar vaat ediyorsa da, özgür bir geleceği sağlam temeller üzerinde inşaası kuruluna dek rehavete asla ve asla kapılmamak gerekir.
Kürdler son bir kaç gündür süren Newroz kutlama etkinliğiyle gösterdiki, kapalı kapılar ardında sinsi plan kurma peşinde koşanlara asla geçit verilemeyeceğini daha şimdiden herkese göstermiştir. Bu yüzden herkes üzerine düşen görevini dürüstlükle yerine getirmesi ve barışın sağlanması için çaba sarfetmelidir.
Rantçı Türk medyası artıkmidyelerikolay-koly mideyeinderemeyecek telaşına nasıl kapıldıklarını son günlerde “İmralı Müzakeresi” ile ilgili yayınladıklarıasparagas haberlerle göstermektedir.
Kürdler, Sayın Öcalan ve Kürdistan İşçi Partisine güveniyor.
Dünya,Sayın Öcalan’ın AMED’te kutlanacak 21 Mart Newroz gününde yapacağı tarihi „çağrıya“ açıklamaya kilitlendi.
Kuşkusuz halkına güven duygusunu kazandırmış bir halk hareketi hep ileriye dönük projeler üretir, canla-başla işini yapar ve kendisini başarıya kilitlendirir. Tersi, güven sağlamayan hiç bir halk hareketi kimse ciddiye almaz. Dolayısıyla sağlam temeller üzerinde inşa edilmiş ve güven olgusu olan yerde; birliktelikle oluşturulan güç ve kuvvetle nihai olarak özgürlüğe erişilir bağımsızlığa da!
Kürdler geçmişinden günümüze kadar, başkalarına gösterdiği feragatlar, yaptığıfedakarlıklar başına hep belaları getirdi. Başarıya tam ulaşacak dönemlerde mutlaka başında kara bulutlar estirilmiş ve beyhude beklentilerde bırakılmıştır. Onun için başlatılan süreç kendi içinde her ne kadar rizikoları barındırsa da, Kürdler her türlü gelişmelere karşı “hazır” olduğunu defalarca dile getirmiştir.
Aslında yapılan bazı şeylerin tekrarı, bazen bazıları için tehlikeli, bazılarıiçin de büyük tecrübe oluyor.
Kürdler, işini bu defa artık ne şansa ne de başkasına bırakma gibi bir niyeti olmadığını herkese gösterdi.
Yanısıra birilerinin, sanakarşıbu defa adım atacak mı atmayacak mı beklentisine girip derin-derin düşünmektense, ayak diretenlere adım attıracak zemin ve koşulları oluşturarak adım attırmasını iyi bilirsen, işte o zaman şunu demek çok daha kolay olacak; karşıdakine „herkese kazandıracak gelişmeleri yaratmak için istersen adım at istersen atma, yine de sen bilirsin“ dedirtmek sanırım en doğrusu olacak.
Tarih, bu defa Kürdlere çok güzel gülecek !
“Güzel şeyler olacak” sözü söyleyenlerin sözü icraata döken Kürdler olacak.
Yıllardır silahla teslim alınmayan Kürdler dönüşü olmayan yoldan döndermek için her türlü yolu yöntemi deneyen güçler de artık anladılar ki Kürd sorunu „silahla değil siyasi yollarla“ ancak çözülür sürecine ilişkin takınacakları tutumları doğrusu çok merak ediliyor!
Türkiye ve Kürdistan artık yeni bir pazardır. Bu pazarın içerisinde kesinlikle kirli pazarlıklara kimse alet olmaması gerekir.
Kürdler yeni başlanacak sürece karşı çok temkinli ve bir o kadar da tedbirli giriyor. AKP’ye güven duymaması da yerinde bir tutum sergiliyor.
Kürdler, artık ne Osmanlı oyunlarıyla ne de AKP’nin içi boş vaatleriyle kandırılamayacağını ve boş kürek sallamayacağını 2012 yılında siyasi ve askeri gelişmelerin boyutuyla dost-düşmana gösterdi.
Kürdler özgürlükten ve barıştan ısrar etmesi hakikatten asla vazgeçmediğindendir. Bu savaşın sonu mutlaka birgün barışla sonuçlanacağını çok iyi bildiği içindir.
Kürdler her dönem akıl almaz olaylara karşı hasassiyetle yaklaşmışolması ve inanılmaz derece de gösterdiği tahammülleri çok iyi anlaşılması gerekiyor.
AKP, kah 2023 ten kah 2071 den söz ediyorsa bırakalım etmeye devam etsin, ancak hakikat budur ki kimse ne geçmişi ne de geleceği getirmeye asla gücü yetmeyecektir. Çünkü geçmiş geçmiştir, geleceği de kimse getirme zahmetine girmesin, zaten kendisi geliyor. Geleceğe dönük vaatleri sıralayanların söz ve özlerinde ne kadar samimi olduklarını kuşkusuz atacakları somut adımlarla niyetlerini göstermiş olacaklar.
Öyle„laf olsun torba dolsun“ sonra iş tombalaya dönüşsün gayri ciddi yaklaşımların neticesi hiç kimsenin tahmin edemeyeceği felaketlerin habercisi olur.
Kürdler kimseyle kumar oyunu oynamıyor, şansını da ne zara ne de tombala torbasına bırakmadan işini yapmaya devam ediyor/edecek. Yeni süreç son olarak herkesi süzgeçten geçirecek, kimin dürüst olup olmadığını da herkese gösterecek. Umuyoruz ve diliyoruz bu defa sahiden barış sağlansın herkes bahar tadında rahat bir nefes alarak yaşasın.
Newroz Pir (pir-pir)oz be!
Menaf Aslan